باد سردي مي وزيد و عابران را مي ديدم كه تند از كنارم مي گذرند. در ميان جمعيت پسري را ديدم كه دخترانه آرايش كرده بود و تلاش داشت كه زنانه راه رود . رژ پر رنگي زده بود و ابرويش را به روز برداشته بود. لبخندي گرچه در درونش دلواپس و تلخ ولي سعي داشت شيرين نشان دهد . مشكلش قدش بود و شانه هايش و پاهايش كه هر چه مي كرد زتانه نشان نمي داد.

اولش لحظه اي بدم آمد بعد در درونم كسي گفت او را چه گنه كاشكي او با آرامش بيشتري لا بلاي مردم گذر مي كرد در نگاهش اظطراب اين جسارت را كه خود را زن جا زده بود مي ديدم. دعا كردم كسي مزاحمش نشود.

اتوبوس ولي عصر آمد و اغلب به اميد جمهوري به طرفش هجوم بردند مردي سوار شد. چند دختر جوان از او پرسيدند آقا جمهوري مي ره گفت آره آره سوار شيد . دخترها سوار شدند . از خنده مرد معلوم بود كه از دروغش سر خوش است . رو به اطرافيان كرد و خواست تاييد كارش را بگيرد و براي خوشمزه تر شدن از زنان بد گفت و چند فحش ركيك نثارشان كرد. نگاهم به نگاهش افتاد چند لحظه اي خيره بهم ، خجالت كشيد و سرش را پايين انداخت.

ولي عصر پياده شدم دويدم تا سوار اتوبوس بعدي بشم ، سوار شدم . توي ايستگاهي مدير گروه دانشگاهم كه 8 واحد هم استاد ما بود را ديدم ؛ منتظر اتوبوس مسير گيشا . لحظه اي ماندم سردش بود ، باد سردي مي وزيد. ياد دوستم كه استاد دانشگاه تهران بود افتادم كه تلاش مي كرد از طريق همسرش كه تابعيت انگلستان هم داشت به لندن برود و من حيفم مي آمد اصرار مي كردم كه بماند و از استادي دانشگاه تهران مفتخر . يه شب داشتيم پياده مي رفتيم كه چند خودروي گران قيمت نيش ترمزي زدند و سرشان را پايين آوردند و گفتند استاد كجا مي ري برسو نيمتون و دوستم تشكر مي كرد و آنان را راهي مي نمود. گفت ديدي حالا بگو ايران بمون . گفتم اين بنده خداها لطف داشتند هنوز حرفم را تمام نكرده بودم ، صدايش را بلند تر كرد و گفت كامبيز تو چرا اين حرفو مي زني . از حرصش فهميدم بد گفتم . با افسوسي كه در صدايش پيدا بود گفت : چرا من استاد دانشگاه تهران كه خير سرم دكترا دارم و مثلا تحصيل كرده ام بايد دنبال اتوبوس بدوم بعد اين دخترهاي لوس و پسرهاي ننر منت سرم بذارند بگويند استاد... كه بعد توقع نمره هم ازم داشته باشند . مخالف رفاه كسي نيستم ولي چرا من رفاه ندارم . من تو خرج زندگيم مشكل دارم . با ديدن مدير گروهمان ياد صادق هدايت هم افتادم بزرگ مردي چو او با آن همه دانش گسترده و عميقش بايد در دانشگاه هنر توي سالن نه در اتاق؛  پشت ميزي كوچك و محقر با حقوق دويست و سي تومان سر كنه يا در فرانسه هنگامي كه پليس از او شغلش را مي پرسد با خجالت بگويد نويسنده  و حال مي دانيد كه در فرانسه اگر كسي فقط دو كتاب در آن جا چاپ كنه تا پايان عمرش حقوق ماهانه قابل زندگي خواهد داشت.

به نزديكي خانه رسيدم از سوپر ماركت سر كوچه   مي خواستم باتري بخرم . مردي با دخترش كلي خريد كرده بود. نوع ايستادن و پوشيدن و مرتب كردن لباسش حس مي شد كه گويي تازه گوسفندانش را فروخته و ... دست در جيبش كرد و كلي پول بيرون آورد ، توي دستش جا نمي شد پول را تند و بي خيال - انگاري چرك دستش است- روي پيشخوان ريخت. من هم باتري را گرفتم و هر دو هم زمان بيرون آمديم . او سرخوش بسته ها را از شيشه خودروي مزدا3  اش ريخت روي پاي همسرش . همسري چاق و چله با موهايي زرد چون طلا. دكمه كتم را بستم باد سردي مي وزيد .